Arcydzieło architektury gotyckiej i jedna z najwspanialszych świątyń chrześcijaństwa. Gigantyczne rozmiary katedry oraz niespotykana jakość prac włożonych w jej budowę i wykończenie sprawiają, że Katedra Kolońska w swoim całokształcie konkretyzuje gotyk.

• katolicy (31,2%),
• luteranie (30,8%),
• pozostali protestanci (1,6%),
• prawosławni (1,5%),
• pozostali chrześcijanie (0,2%),
• muzułmanie (4,0%)
• żydzi (0,3%),
• buddyści (0,3%),
• wyznawcy pozostałych religii, sekt i denominacji (0,3%),
• bezwyznaniowcy (29,9%).

W połowie XVIII w. szkole mannheimskiej, czyli na dworze elektora w Mannheimie nastąpiło poważne przeobrażenie muzyki instrumentalnej: powstała orkiestra symfoniczna (prawie) taka, jaką znamy dzisiaj. POwstała również forma, która na wiele pokoleń kształtowała utwory nie tylko niemieckich kompozytorów - sonata. Ważną rolę odegrali też w tym okresie synowie J. S. Bacha: Wilhelm Friedemann Bach, Carl Philipp Emanuel Bach i Johann Christian Bach.

W drugiej połowie XVIII wieku centralnym ośrodkiem stał się Wiedeń. Tam działali klasycy wiedeńscy, z których dwaj, tj. Józef Haydn i Wolfgang Amadeus Mozart byli (wg współczesnych kryteriów) Austriakami, a tylko Ludwik van Beethoven wywodził się z Nadrenii. Zwłaszcza twórczość Beethovena, na pograniczu klasycyzmu i romantyzmu, wywarła ogromny wpływ na rozwój muzyki w następnym stuleciu.

Duży obszar, stanowiący niegdyś średniowieczną Kolonię doznał bardzo poważnych zniszczeń podczas ostatniej wojny. Większość domów wzniesiono szybko na nowo, natomiast w przypadku kościołów, gdy nie zachodziła pilna potrzeba odbudowy, dokonywano żmudnie wiernej rekonstrukcji.

Prace nad niektórymi obiektami trwają zresztą do dziś. Niezależnie od tych wysiłków, wiele zabytków zniknęło z powierzchni ziemi na zawsze. Pozostaje cieszyć się tym, co przetrwało i co zostało zrekonstruowane.

Prawdziwą ozdobę miasta stanowi grupa 12 kościołów romańskich powstałych w X–XIII w., która tworzy jeden z najbardziej jednolitych kompleksów architektonicznych w Europie. Każdy zabytek z osobna zasługuje na uwagę, lecz najbardziej niezwykłą konstrukcję ma St Gereon (kościół św. Gereona). Warto obejrzeć St Maria im Kapitol (kościół Panny Marii na Kapitolu) ze wspaniałym wystrojem wnętrza, kościół znany jako Gross St Martin (Wielki św. Marcin) oraz świątynię St Aposteln (śś. Apostołów), przykłady sławnych nadreńskich założeń trójkonchowych.

Przeważnie kościoły dostępne są dla zwiedzających przez cały dzień, tylko niektóre zamyka się w południe (przerwa aż do 15.00). Zazwyczaj otwarte są przedsionki, można więc zajrzeć do środka. Aby uniknąć przesytu wrażeń artystycznych, zwiedzanie Starówki najlepiej rozłożyć na dwa lub trzy dni.

Gdy pod koniec XVIII w. romantycy odkryli dla siebie Heidelberg, najlepsze lata miasto miało za sobą. W poprzednim stuleciu dwukrotnie splądrowali je Francuzi i miasto, które przez 500 lat było stolicą Palatynatu, nie odzyskało dawnej świetności.

Jego władcy opuścili rozpadający się zamek i przenieśli się do nowego, luksusowo wyposażonego we wszelkie możliwe wygody pałacu w Mannheim. To wywołujące zadumę poczucie przemijania wzmaga jeszcze czar Heidelbergu, majestatycznie rozłożonego po obu stronach Neckaru, który wije się między dwoma pasmami pokrytych lasami wzgórz. Dla wielu turystów Niemcy to Heidelberg – jedyne miejsce, które zwiedzają w tym kraju, a być może w ogóle chcą odwiedzić.

Szczyt sezonu turystycznego nie jest najlepszą porą na przyjazd do Heidelbergu: studentów zastępują wówczas hordy turystów. Bliższe poznanie zabytków nie wymaga wiele czasu, lecz by zasmakować atmosfery miasta, trzeba pozostać tutaj kilka dni. Pierwszym uczuciem, jakiego doświadcza się po przyjeździe jest zdumienie: o co tyle szumu?

Dworzec Główny oraz dworzec autobusowy znajdują się w anonimowej dzielnicy o 1,5 km na zachód od centrum. W kierunku miasta prowadzi stąd ponura aleja Kurfürsten-Anlage. Całkiem dobrą inwestycją jest bilet na wszystkie środki komunikacji. Standardowy bilet ważny przez 24 godziny kosztuje €. Inną możliwość stanowi HeidelbergCard (9,90 €, na dwa dni), która pozwala korzystać z wszystkich środków komunikacji w mieście, umożliwia bezpłatny wstęp do niemal wszystkich muzeów i zabytków oraz daje prawo do wielu zniżek.

Stare Miasto, historyczne centrum Heidelbergu, to wyłączony w dużym stopniu z ruchu kołowego teren między zamkiem a Neckarem, rozdzielony niezwykle długą główną ulicą – Hauptstrasse. W porównaniu z zamkiem pozostałe zabytki wydają się prozaiczne. Choć zachował się tu średniowieczny rozkład ulic, zniszczenia dokonane przez Francuzów spowodowały, że niemal wszystkie budynki pochodzą z XVIII w. lub są jeszcze młodsze. Wszystkie są bardzo surowe i pozbawione ozdób.

Brema (niem. Bremen) – miasto w północnych Niemczech, położone nad rzeką Wezerą w odległości ok. 130 km od jej ujścia do Morza Północnego. Brema jest stolicą najmniejszego z krajów związkowych Niemiec – "Wolnego Hanzeatyckiego Miasta Brema" (Freie Hansestadt Bremen), na które składa się miasto Brema i leżące około 60 km na północ Bremerhaven.

Po II wojnie światowej Berlin został podzielony na 4 sektory okupacyjne przez aliantów. Stąd też przed ponownym zjednoczeniem Niemiec miasto było podzielone na część wschodnią stanowiącą sektor sowiecki i od 1949 stolicę NRD i część zachodnią (Berlin Zachodni) stanowiącą eksklawę RFN, powstałą z francuskiego, brytyjskiego i amerykańskiego sektoru okupacyjnego. W latach 1948-49 Sowieci wprowadzili blokadę Berlina Zachodniego, na co alianci zachodni odpowiedzieli uruchomieniem mostu powietrznego z zaopatrzeniem. W latach 1961-1989 Berlin Zachodni był otoczony murem, którego zburzenie stanowi symbol zjednoczenia dwóch części miasta oraz dwóch państw niemieckich. Decyzją Bundestagu, od 1991 Berlin jest stolicą zjednoczonych Niemiec. Od 1999 w Berlinie swoje siedziby mają parlament i rząd.

Bonn - jest miastem na prawach powiatu, położonym na zachodzie Niemiec w Nadrenii Północnej-Westfalii nad rzeką Ren. Bonn leży około 30 km na południe od Kolonii W połowie drogi między tymi miastami leży port lotniczy Köln/Bonn (Kolońsko-Boński).